تنهایی؛ اپیدمی پنهان قرن بیست و یکم
تنهایی فقط یک احساس ناخوشایند نیست؛ بلکه یکی از عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت به شمار میرود. پژوهشها نشان میدهند که انزوای اجتماعی میتواند خطر ابتلا به بیماریهای قلبی، افسردگی، اختلالات خواب و حتی مرگ زودرس را افزایش دهد. با وجود گسترش فناوریهای ارتباطی، بسیاری از افراد بیش از گذشته احساس تنهایی میکنند. کیفیت روابط انسانی، حمایت اجتماعی و مشارکت در جامعه نقش مهمی در حفظ سلامت جسم و روان دارند. به همین دلیل، کاهش تنهایی امروزه به یکی از اولویتهای سلامت عمومی در جهان تبدیل شده است.
منبع:
https://www.who.int/publications/i/item/978240112360
نظر دهید